โซนรอบนอกโตเกียวตอนเหนือ: เขตอารากาวะ (Arakawa) และเขตคิตะ (Kita)
นักลงทุนต่างชาติหลายคนที่โดนเอเจนท์แปลภาษาอังกฤษปั่นหัว พอได้ยินคำว่า “เขตอารากาวะ” (Arakawa) หรือ “เขตคิตะ” (Kita) ปุ๊บ ในหัวก็จะจินตนาการภาพทันทีว่ามันคือ “ย่านดาวน์ทาวน์เก่าๆ”, “ดงโอตาคุรถไฟ” หรือ “ซากอารยธรรมยุคโชวะ”
แต่บอกเลยว่าในแผนที่สินทรัพย์โตเกียว อารากาวะและคิตะนี่แหละคือ “แนวกันชนรอยต่อราคาเส้นยามาโนเตะและบัฟเฟอร์อัตราผลตอบแทนค่าเช่าที่เหนียวแน่นที่สุด” ในโซนโตเกียวตอนเหนือ!
โครงสร้างสุดดาร์กของดูโอ้โตเกียวตอนเหนือ: เส้นยามาโนเตะ, ที่ราบต่ำอารากาวะ และความชันของที่ราบสูงมูซาชิโนะ
หัวข้อที่มีชื่อว่า “โครงสร้างสุดดาร์กของดูโอ้โตเกียวตอนเหนือ: เส้นยามาโนเตะ, ที่ราบต่ำอารากาวะ และความชันของที่ราบสูงมูซาชิโนะ”เหตุผลที่คนส่วนใหญ่ดูโลจิกทำเลของอารากาวะกับคิตะไม่ออก ก็เพราะภูมิศาสตร์ย่อยของสองเขตนี้มันฉีกขาดกันสุดขั้วแบบนี้นี่แหละ:
1. เขตอารากาวะ: เครื่องจักรผลิตกระแสเงินสดแห่งยุคโชวะที่ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่ม
หัวข้อที่มีชื่อว่า “1. เขตอารากาวะ: เครื่องจักรผลิตกระแสเงินสดแห่งยุคโชวะที่ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่ม”- พื้นผิวทางธรณีวิทยา: เกือบทั้งพื้นที่ตั้งอยู่บนที่ราบต่ำที่เกิดจากการทับถมของแม่น้ำอารากาวะและแม่น้ำสุมิดะ ในแผนที่ป้องกันภัยพิบัติคือสีแดงเถือกพรึบ แต่บอกเลยว่านี่แหละคือ “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของการคอมมิวต์” สำหรับมนุษย์เงินเดือนตัวจริง
- ฮับมหานคร นิปโปริ (Nippori) และนิชิ-นิปโปริ (Nishi-Nippori): จุดตัดรวมพลังของรถไฟสายยามาโนเตะ, เคฮิน-โทโฮคุ, โจบัง และเคเซย์ (ยิงยาวตรงสู่นในสนามบินนาริตะ) รวมไปถึง Nippori-Toneri Liner
- ความดิบดีต่อใจของมาชิยะ (Machiya) และมินามิ-เซจู (Minami-Senju): ค่าเช่าถูก ของกินเพียบ เมืองอาจจะแคบหน่อย แต่ห้องพักสำหรับคนโสดคืออัตราห้องว่างแทบจะเป็นศูนย์ตลอดปี!
2. เขตคิตะ: เส้นแบ่งเขตระหว่างที่ราบสูงมูซาชิโนะและหน้าผาที่ราบต่ำ
หัวข้อที่มีชื่อว่า “2. เขตคิตะ: เส้นแบ่งเขตระหว่างที่ราบสูงมูซาชิโนะและหน้าผาที่ราบต่ำ”- อาณาจักรซามูไรอิซากายะไซเบอร์แห่งอากาบาเนะ (Akabane): จุดบรรจบของสายไซเกียว, โชนัน-ชินจูกุ และอุสึโนะมิยะ นี่คือบ้านเกิดแสนสุขของเหล่ามนุษย์เงินเดือนโตเกียวที่กินเหล้าเมาแอ๋หลังเลิกงานแล้วล้มตัวนอนได้ทันที พลังการดูดซับค่าเช่ารอบสถานีคือดุเดือดมาก
- ฐานที่มั่นสุดแกร่งของโอจิ (Oji) และจูโจ (Jujo): สายเคฮิน-โทโฮคุลากผ่านทั้งเขต ย่านการค้าสตรีทจูโจกินซ่า (Jujo Ginza) ของถูกจนน่าตกใจ แถมตอนนี้จูโจกำลังรีเวโลปเมนท์สถานีครั้งใหญ่ ย่านเมืองเก่ากำลังถูกแทนที่ด้วยที่อยู่อาศัยเกรดพรีเมียมอย่างรวดเร็ว
“สุญญากาศทางความคิด” ในโลกอินเทอร์เน็ตภาษาอังกฤษเรื่องการซื้อบ้านญี่ปุ่น
หัวข้อที่มีชื่อว่า ““สุญญากาศทางความคิด” ในโลกอินเทอร์เน็ตภาษาอังกฤษเรื่องการซื้อบ้านญี่ปุ่น”ถ้าตอนนี้คุณลองเปิด Google เสิร์ชด้วยคีย์เวิร์ดภาษาอังกฤษ (buy house in Tokyo, Arakawa investment, Akabane property) เว็บไซต์ภาษาอังกฤษส่วนใหญ่ที่โผล่มาคือการแกงหม้อใหญ่:
- พวกฝรั่งโลกสวยเพ้อฝันถึงบ้านร้างชนบท (Akiya): สรรหาบ้านผีสิงราคา 500 ดอลลาร์ในป่าลึกจังหวัดนางาโน่หรือชิโกกุ คิดว่าจะไปปลีกวิเวกจิบมัทฉะ โดยไม่รู้เลยว่าค่าซ่อมหลังคาปาเข้าไป 10 ล้านเยนแถมประกาศขายต่อก็ไม่มีใครเอา!
- เว็บซอมบี้ของเอเจนท์ญี่ปุ่นรุ่นดึกดำบรรพ์: ขนมาแต่คฤหาสน์หรูราคา 300 ล้านเยนในรปปงงิ (Roppongi) และอาซาบูได (Azabudai) ไร้ซึ่งการคำนวณทางการเงินใดๆ นอกจากภาษาอังกฤษแห้งๆ
- ผลลัพธ์คือ: ไม่มีเว็บไซต์อิสระภาษาอังกฤษที่ไหนกล้าบอกนักลงทุนต่างชาติเลยว่า การซื้ออพาร์ตเมนต์มือสองใกล้สถานี นิชิ-นิปโปริ ในเขตอารากาวะ หรือการซื้อมือสองโครงสร้างไม้ผลตอบแทนสูงสักหลังที่อากาบาเนะในเขตคิตะ หลังหักค่าบริหารจัดการแล้วยังทำ Yield เน้นๆ ได้เกิน 6% สบายๆ!
บัญชีทรัพย์สินและกลยุทธ์การเลือกทำเล: อารากาวะ vs เขตคิตะ
หัวข้อที่มีชื่อว่า “บัญชีทรัพย์สินและกลยุทธ์การเลือกทำเล: อารากาวะ vs เขตคิตะ”| มิติหลัก | เขตอารากาวะ (Nippori / Machiya / Minami-Senju) | เขตคิตะ (Akabane / Oji / Jujo) |
|---|---|---|
| ไพ่ตายด้านการเดินทาง | นิปโปริ (สายยามาโนเตะ + Keisei Skyliner วิ่งตรงนาริตะ) | อากาบาเนะ (ยิงตรง ชินจูกุ / ชิบูย่า / อิเคะบุคุโระ / โตเกียว) |
| ภูมิประเทศและการป้องกันภัย | เป็นที่ราบต่ำทั้งหมด ระวังความเสี่ยงน้ำท่วมและโซนตึกไม้หนาแน่น | มีรอยต่อระหว่างที่ราบสูงและที่ราบต่ำ โซนที่ราบสูงโอจิฐานรากมั่นคงแข็งแรง |
| โปรไฟล์ผู้เช่าหลัก | กราวด์แอร์โฮสเตสสนามบินนาริตะ, คนทำงานเดินทางบ่อย, คนคอมมิวต์ไปอุเอโนะ | มนุษย์เงินเดือนคอมมิวต์ไปอิเคะบุคุโระและโอเตมาจิ, ครอบครัวรุ่นใหม่, นักศึกษา |
| กลยุทธ์การลงทุนอสังหาฯ | เล็งห้องยูนิตเล็กเกาะแนวสายยามาโนเตะ เน้นหมุนไวและห้องว่างสั้นสุดๆ | ล่าตึกโครงสร้างเหล็กเบา/ไม้ทั้งแท่งรอบย่านการค้า กินยาวๆ กับผลตอบแทนค่าเช่าสูงปรี๊ด |
3 กฎเหล็กบริหารความเสี่ยงสำหรับโซนรอบนอกโตเกียวตอนเหนือ
หัวข้อที่มีชื่อว่า “3 กฎเหล็กบริหารความเสี่ยงสำหรับโซนรอบนอกโตเกียวตอนเหนือ”- เขตอารากาวะต้องคุมเข้มเรื่องแนวเขตถนน: ย่านเมืองเก่าในเขตอารากาวะมีเยอะมาก ซึ่งมีตึกประเภท “สร้างใหม่ไม่ได้” (Saiken-fuka) หรือซอยตันที่ถนนกว้างไม่ถึง 4 เมตรอยู่เพียบ เวลาจะซื้อบ้านเดี่ยว (Ikodate) หรือตึกไม้ทั้งหลัง ต้องเช็กใบยืนยันการก่อสร้างและการเชื่อมต่อกับถนนให้ละเอียดแบบขุดรากถอนโคน
- เขตคิตะต้องระวังเรื่องความต่างของระดับความสูง: ตั้งแต่ทาบาตะ (Tabata), โอจิ ไปจนถึงอากาบาเนะ ในเขตคิตะภูมิประเทศมีความต่างระดับของหน้าผาชัดเจน พื้นที่ใต้หน้าผาและที่ลุ่มต้องระวังเรื่องการระบายน้ำยามฝนตกหนัก พยายามเลือกโซนที่ราบสูงบริเวณขอบที่ราบสูงที่พื้นราบเสมอกันจะดีที่สุด
- ปักหมุดให้มั่นที่สถานีสายยามาโนเตะและเคฮิน-โทโฮคุ: ไม่ว่าจะอารากาวะหรือเขตคิตะ ความสามารถในการรักษา value ของสินทรัพย์ผูกติดอยู่กับหลอดเลือดใหญ่อย่าง นิปโปริ, นิชิ-นิปโปริ, ทาบาตะ, โอจิ และอากาบาเนะ แบบ 100% ทรัพย์ที่เดินเท้าจากสถานีหลักไม่เกิน 8 นาที คือสภาพคล่องระดับเทพเจ้า
